Mijn zusje en de extra’s

Ik heb een zusje. Zoiets, daar kies je niet voor. Op een dag word je wakker, heb je een broertje! Of nou ja, dat broertje deed wat moeilijk. Wekenlang zat ik opgescheept met een paar ‘oude mensen’. Of dit mijn reputatie geschaad of gebaad heeft is tot op de dag van vandaag nog niet aangetoond. Hoe dan ook… Ik was ineens niet meer enigst kind. Maar 3 jaar later deden mijn ouders er nog een schepje bovenop! Nóg een kind! Ditmaal van Venus. Een zusje. Sindsdien, ik was toen 6, heb ik een zusje.

De consequenties hadden we met z’n allen als gezin niet voorzien. Dat zo’n klein mormeltje zoveel impact zou hebben. Het gekrijs, de aandacht die allemaal naar haar toe ging, de ruzie’s. En aan het einde van de dag ben je toch een échte familie. Maar of je daar nu zo blij mee moet zijn…

Nu zij volwassen is (21), ikzelf getrouwd ben en mijn broertje fiscaal econoom is, zijn er andere spelregels. Spelletjesmiddagen, familieweekenden en wekenlang hopen op een uitnodiging voor haar housewarming. Of gaat ze ons daar niet voor uitnodigen?

Tot overmaat van ramp wil het zusje altijd heel veel. “Mag het iets meer zijn?”, zal ze waarschijnlijk zeggen tegen de slager wanneer hij 500 gram gehakt (wat ze ook vroeg) voor haar neus zet. Nét het zakje dicht, klaar om af te rekenen… Nee, Jonneke heeft andere plannen. Dat zijn de dagen dat ik blij ben dat ik geen slager ben geworden. Vanwege mensen als mijn zusje.

Extra’s
Zij was lange tijd fan van de Titanic. En mijn vrouw, destijds nog vriendin, heeft een deluxe uitgave van deze film op dvd. Nou… dat wilde Jonneke wel zien. Alhoewel.. Inmiddels is er alweer een jaar verstreken en heeft zij de dvd nog stééds in haar bezit. “Ik moet de extra’s nog zien!”, vertelt ze ons als wij er naar vragen. Bij een film als deze loopt dat gauw op tot 24 uur kijkplezier. Dat is 8x(!!) de film zelf.
Ik heb Marjolein al geprobeerd te troosten, maar beiden weten we dat de zaak hopeloos verloren is. Dat is… tot de housewarming dan. MUHAHAHAHA (=evil laugh)

Jonneke roetsjt door enkele emoties

Psst, stiekeme toevoeging: tekst van Jonneke Paping zelluf. Je weeeet toch!

Kasper Paping

Oorspronkelijke publicatie: 2 november 2010
https://kasperpaping.nl/mijn-zusje-en-de-extras/

Een weekje wandelen in… Ierland

2015-08-06 12.44.47

 

Dag 1: Amsterdam – Dublin – Bunclody (ca. 1260 km)

2015-07-31 12.08.59-2

Blije eikels

Vol goede moed beginnen dochter en vader aan de wandelvakantie. Ook al stonden er voor deze eerste dag vele kilometers op het programma, het gelopen deel vond grotendeels plaats in luchthaven Schiphol.

 

 

 

 

Dag 2: Bunclody – Shillelagh (ca. 23 km)

2015-08-01 13.34.17

Bert verdiende in de bergen nog een zakcentje bij als model

Eenmaal écht van start bleek ontspanning niet bij deze vakantie inbegrepen. De vliegenplaag die ons letterlijk achtervolgde was misschien al onprettig te noemen, maar toen we na een uur lopen terugkwamen op ons beginpunt zonk ons de moed alweer in de schoenen. Zoals je je kunt voorstellen, maakte dat het alleen maar zwaarder.

 

 

 

Dag 3: Shillelagh – Moyne (ca. 18 km)

Irish breakfast

Full Irish Breakfast

Mij lukte het om al de 7 dagen het “Full Irish Breakfast” te vermijden. Mij wel, maar Bert had een heel ander doel. Bert zijn doel is ook behaald. Na luttele kilometers kwamen we erachter dat de afstand van de dag daarvoor ons (lees: mij) niet in de koude kleren was gaan zitten. Enorm pijnlijke, misschien zelfs ontstoken, scheenbenen bleken wel inbegrepen bij mijn reis. Flexibel als wij zijn lieten wij ons op 15 km van onze bestemming oppikken door de B&B-houder. Tijd voor ontspanning!

 

Dag 4: Moyne – Glenmalure (ca. 21 km)

Groepsfoto

Groepsfoto

Op de derde loopdag werden we bijgestaan door Konijn. Het tij leek zich te keren, waar we de dagen daarvoor nog de neiging hadden ons tegen elkaar te keren. De beruchte val van Bert tijdens een glibberige daling is weliswaar niet vastgelegd, maar de wandelwond die hij er aan overhield wel (red: JP).

 

 

 

 

 

 

 

Dag 5: Glenmalure – Laragh (ca. 18 km)

Bert en Louis van Gaal

Bert en Louis van Gaal

Waarom zou je je eigenlijk aan het uitgestippelde programma houden? Precies! Nergens voor nodig. Dus wij kozen ervoor deze dag rond een meer te wandelen. Al met al tikte we alsnog bijna de 10 km aan, maar dit keer was het overwegend vlak. En in verband met een boekingsfout moesten we die nacht in een hotel slapen. Verschrikkelijk uiteraard. Ze hadden zelfs een bad! Bert was blijer dat hij nu eindelijk op de foto met Louis kon. Ieder z’n ding.

 

Dag 6: Laragh – Roundwood (ca. 11 km)

Judgement Day

Judgement day

Ons was beloofd, door de weermannen, dat het vrijwel de gehele week zou regenen. Nou, mooi niet dus! Slechts één van de 7 dagen dat we daar waren, klopte de voorspelling. Wij waren blij, anders hadden we nog de regenkleding voor niks meegenomen. Halverwege ons pad kwamen we 2 paar verlaten schoenen tegen. Tja natte schoenen lopen natuurlijk ook niet lekker.

 

 

 

 

 

 

Dag 7: Roundwood – Glencree/Enniskerry (ca. 18 km)

Bert 'on top of' Ierland

Bert ‘on top of’ Ierland

De laatste wandeldag vulden we met steenzitten, maakten we selfies op eenzame hoogtes en werden uitzichten op de gevoelige plaat vastleggen. Zie hierboven de mooie panoramafoto van Bert. Is het geen plaatje?

 

Dag 8: Glencree/Enniskerry – Dublin – Amsterdam (ca. 1160 km)

Eindelijk weer naar huis toe

Eindelijk weer naar huis toe

Zonder moed, maar met al onze bagage, keerden we terug op huis aan. Inmiddels waren we de vakantie meer dan zat. Eenmaal aangekomen op Schiphol besloten we ‘alcohol’ in te schakelen, zodat ons afscheid verzacht zou worden. Alcohol heeft wederom goed werk verricht.

Tot zover.

 

 

Over de werkelijk gelopen afstand kan niet tot nauwelijks worden gecorrespondeerd.

Ter ere van Kasatari

IMG_0054Hoe vaak zeg je dat je iets wil gaan doen, om dat idee vervolgens ergens in je achterhoofd stof te laten vangen. Ik speel al langer met de gedachte om een blog te beginnen, maar geef toe dat ik nu flink heb moeten stofzuigen om dat idee tot werkelijkheid te kunnen maken. En zoals bij elk voornemen had ik veel excuusjes, waarvan er genoeg waar leken. Alleen gaat het daar wel om? Mag je pas smoesjes hebben, wanneer deze waar zijn? Noem het zoals je wilt, maar ik denk dat het bij mij nu om timing draait. Luisteren naar mijn gevoel. En een hele leuke lieve reden om dit idee leven in te blazen.

32 jaar geleden blies mijn moeder mijn grote broer het leven in, al zal zij dit zelf vast anders verwoorden. Hij kwam, hij was, hij bleef. Een grote broer is ook ‘gewoon’ een mens, maar de relatie die ik heb met mijn grote broer is onnavolgbaar. Beide werden we elk jaar ouder, maar bleef het verschil tussen ons 6 jaar (hoewel daar ongeveer 1 maand per jaar discussie over kon bestaan). We zaten onze gehele kindertijd telkens in andere fases. Wél maakten we deel uit van hetzelfde gezin, waardoor we verschillende dingen deelden: onze maaltijden, een huis, de zomervakanties naar het buitenland. Het was vanzelfsprekend.

Nu, 16 juni 2015, zijn hij en ik allebei volwassen. Hij is getrouwd en vader, ik ben single en kinderloos – zover ik weet. Toch durf ik wel te beweren dat we ons nu eindelijk in dezelfde levensfase bevinden. Hoe verschillend we ook zijn, gelijkenissen zijn er genoeg. Ik stel hem niet voor niks voor als mijn evenbeeld.  Zo hebben we allebei geen baan, dragen we beiden een bril, delen we een gevoel voor humor, houden we van JP (Jurassic Park, ik snap de verwarring) en komen we voor elkaar door. En ook al vind ik het niet perse nodig om iemand te vieren op de dag dat deze persoon ooit geboren werd – er zijn immers nog ±364 dagen in het jaar om elkaar te vieren – maak ik graag een uitzondering om heel ‘cheesy’ te vieren dat mijn grote broer Kasper bestaat.